به جرم سفیدی انگشت
انگشتان را جوهری می کنند
تا درس عبرتی باشد
هم برگ زرینی رقم زده باشند
راستی چرا ــ
دیگر حضور ، سبز نیست !
رنگش را بدلخواه تغییر میدهند ..
اگر حاضر نباشی ــ
رنگت را کم کم قرمز می کنند
حتی اگر آبی باشی .
در این بل بشوی رنگی
خاکستری نداریم
نه باران می بارد
نه آفتاب هست
اما ــ
رنگین کمان را نشانت می دهند !
و تو هم باید باور کنی
وگرنه ــ
قرمز می شوی ..



بهرام ــ 12/12/1390 ، رشت

توی این زمونه
که هیچکی نمی دونه
تا کی می مونه
من ــ
دلم تنگ تونه
آخ ــ
دلم تنگ تونه
دوباره منو ، گریه های شبونه
این دلو ــ
تا کجاها می کشونه
دوباره باز بهونه
دلم خیلی ــ
تنگ تونه ...

بهرام ــ 20/11/1390 ، رشت

چند گاهي هست
هواي نفس هايم گرگ و ميش است
و مردمان را همچون گوسپنداني مي پندارم
كه تو ، بله خود تو
سگ پاسبانشان هستي.
و چه ناشيانه و رازآلوده
گله را به چيز مي دهي
تا انتقام خودت را ــ
از چوپان دروغگوي قصه ات گرفته باشي ..

بهرام ــ 8/8/1390 ، رشت

دروغ هاي خط خطي ذهن بنفش من ــ
كه در روياهاي خيسم غرق مي شوند
و كهنه خاطرات قلبم ــ
كه شيشه ي نگاهم را تر مي كنند
يك روز مرا از پا در خواهند آورد ..
فقط تو باور كن.


بهرام ــ 1390/7/19 ، رشت

به حرف دلم گوش دادم
صدای احساسم را نشنیدم
ببخشید ــ
که هیچ وقت مبتلا نشدم
همیشه ناچار بودم!!
من هم زمانی زاده ی اردیبهشت بودم و عاشق باران!
اما حالا شعر می خوانم و ک... شعر می نگارم
صدای زیر ویولون هنوز هم پاییزی ام می کند
موریانه ها تنه ی چوبی ام را می خورند
و من قطره قطره خشک می شوم و می ریزم..
می ریزم
می ریزم
و همچنان می ریزم..
به پای تو.

بهرام ــ 14/4/1390 ، رشت

به ياد آن پسرك دستفروش سر چهارراه
كه هيچ گاه ــ
ذهن بنفشم
از آن تهي نمي شود
روزگارم با آرزوهايم
همخواني ندارد
و من همچنان در خواب مي دوم ،
و تو پرواز ميكني
و چه روزيست ، آن روز ــ
كه من ، مستانه هوشيار شوم ..


بهرام ــ 9/9/89 ، رشت

دين يعني آزادي !
دختران باكره ، آبستن هرزگي ها شدند و ــ
پسران تحصيل كرده ، اوباش سر كوچه ها !
مادران ، داغدار بچه ها و ــ
پدران شاعر خستگي ها ..
و من به اين اميد زنده ام كه ;
مي گذرند ــ
تمام اين روزها ..

بهرام _ 14/7/89 ، رشت

بهرام ــ 14/6/1389 ، رشت

من همونم كه دنبالش نمي گردي !
اين روزها
خاطراتم را به باد و ــ
خودم را به گ ... ا  داده ام عجيب !
و من چقدر بيزارم از اين كه ،
هميشه يكي بود و يكي نبود
بالا هميشه ماست بود ، پايين هميشه دوغ
و قصه هاي هميشه دروغ !
من از اين دلگيرم كه ؛
چرا هنوز
هيچ كلاغي به خونش نرسيده ...



بهرام ــ 1389/4/6 ، رشت